Je zou de begin-ellende er bijna door vergeten.

De vloer in Almelo was nogal glad. Dermate glad dat het meteen twee blessures opleverde. Voor ons geluk niet aan de h4 zijde, maar dat resulteerde wel in ellende bij de tegenstander. Daar komt natuurlijk nog de 1-3 nederlaag uit oogpunt van de tegenstander bij; ze zullen ongetwijfeld betere weekenden gehad hebben. En het begon nog zo goed met de 7-0 winst van Heracles. Teletextpagina 820 was nog zo prominent in beeld gebracht in de kantine van Sporthal Windermolerbroek.

Daarbij natuurlijk meteen de vraag van onze teamduitser (de echte): “hoezo noemen ze dat eigenlijk windmolenbroek? “Eine Windmühle mit einer Hose? “ Tjsah, ook wij Nederlanders konden daar eigenlijk geen antwoord voor verzinnen. De wedstrijd zelf begon voortvarend. Aastad werd meteen met serveren en aanvallen goed onder druk gezet en we liepen als snel uit naar een 8-2 voorsprong. Eventjes kon er nog gedroomd worden over mogelijke rondjes van de coach (het stond immers 20-08). Dat de uitslag uiteindelijk 25-18 is geworden is vooral veel gefaal aan onze zijde toe te schrijven. Echter, niet getreurd, we hebben de eerste set en daarmee weer eens een punt binnen.

Set twee en drie verliepen eigenlijk zoals de eerste, met dien verschille dat het in setje twee nog best spannend begon te worden en we uiteindelijk van 23-23 nog 25-23 konden maken. Gelukkig werden we vanaf setje twee ook goed geholpen door falende spelers (nr 11) aan de overzijde. Naast namelijk twee mid-aanvallers uit de klasse Vincent B. (heeel lang, maar techniek??(no offence natuurlijk)) was er ook nog iemand met shirtje nummer 11. De beste meneer wist zich vooral zelf uit de wedstrijd te spelen met zijn frustratie, maar we dachten hem daar nog even bij te helpen door regelmatig zijn shirtnummer na fouten te scanderen, gevolgd door het alom bekend ‘iedereen is goed behalve jij’. Helaas bleek hij daar niet zo veel last van te hebben, want na het einde van de wedstrijd moesten we concluderen dat hij geen woord Nederlands kan verstaan.

In de vierde set liep het dan toch even anders. We gingen voor de 4-0, maar de wissels brachten niet het resultaat dat daarvoor nodig was. Echter was de tegenstander zelf ook nog meer aan het rotzooien dan de voorgaande drie sets en in combinatie met de blessure bij Aastad was een set te zien die veel meer gekenmerkt werd door fouten dan door scoren. Ook de scheidsrechter, die de eerste drie sets uitstekend floot, deed daar vrolijk aan mee, dus de combinatie van drie partijen ellende resulteerde uiteindelijk maar in een setwinst voor Aastad. Gevolg was hierdoor dat we hen niet in de ranglijst voorbijstreefden, maar met de wedstrijden van aankomend weekend hebben we goede hoop dat dit alsnog gaat gebeuren.

Wij mogen dan tegen de nr 10 en Aastad tegen onze beste maatjes van Harambee 2. We zouden h2 hiervoor van veel informatie kunnen voorzien, maar gezien het spelbeeld denken we niet dat h2 dat nodig zal hebben. Daarnaast mist Aastad wat basisspelers, dus een 4-0 moet goed mogelijk zijn.

Maar wat was de ellende waar in het begin over geschreven werd? Nou, stel je eens voor je maakt een goede wedstrijdplanning incl eten en vervoer. De planning blijkt uiteindelijk wat minder goed in elkaar te steken dan gedacht (maar dan in positieve zin), en uiteindelijk sta je anderhalf uur voor aanvang in de sporthal ipv het ‘normale’ één uur. Niet getreurd zou je denken, de lunch was uitstekend en zo zouden we ons op een uitstekende manier voor kunnen bereiden op de wedstrijd.

Ware het niet dat er twintig minuten (20!) voor tijd opeens iemand over wedstrijdshirts begint. “Waar is die tas eigenlijk? “. Hilariteit voor twee seconden, we waren hem immers al eens vergeten en de wens als vader van de gedachte had iedereen natuurlijk begrepen dat het om een grap ging. Of toch niet? De tas was wel aanwezig bij de lunch, hij stond zelfs bij de andere vijf tassen die de auto in moest. Wat gaat er dan mis zou je denken?

Juist! Er worden niet zes tassen, maar vijf tassen meegenomen in de auto. En bij het uitladen in Almelo denkt ook niemand na over het feit dat er ook maar één van de inzittenden een tweede tas met zich mee zou moeten dragen naast zijn eigen sporttas. Het zal wel aan het feit liggen dat we allemaal Universitär doen en dat praktisch-HBO denkgedrag aan anderen zou moeten worden overgelaten.

-          Op zich geen probleem als je daar meteen achter komt.

-          Op zich ook geen probleem als je daar binnen x < 30 min achter komt en terug kan rijden

-          Op zich ook geen probleem als de startlocatie een A-status zou hebben.

Maar laten we nou net de tas in prachtwijk/ Vogelaarwijk of beter gezegd Kansenwijk nr 1 (of twee als Pathmos 1 is) Twekkelerveld hebben laten staan. Wij daar niet na vijf of tien minuten, maar na ruim anderhalf uur achter kwamen. Laten we precies te weinig tijd hebben gehad om terug te rijden en niemand weten die even zou kunnen kijken of de tas er nog zou staan die niet op hetzelfde moment moest volleyballen. En überhaupt, waarom zou die er ook nog staan?  

Het is dat we een uitermate milde scheids hadden die het allemaal geen donder interesseerde. Zo speelde er één iemand (Frank) in een oud H6-Kampioenswedstrijdshirt, één iemand in een roze shirt, heette invaller Tijmen toen Monica en had Juul de naam Frank op zijn shirt staan. Nummertjes plakken met tape en we mochten spelen, met bovenstaande proza als gevolg.

Toch konden we enkele minuten voor de wedstrijd alsnog contact krijgen met Twekkelerveld. De tas stond er nog, de wonderen zijn blijkbaar de wereld nog niet uit..

Oe a, Kangoeroe,

Iedereen is slecht behalve wij (en H2),

Kusjes voor D7, we hebben zin in de teamdate,

 

Heren 4