We hadden het nodig.

Na het zware verlies tegen de fietsploeg van Harambee 2 was er behoefte aan een gevoel voor overwinning. Aangezien we dit niet direct konden realiseren op het volleybalveld moest dat wel op een andere manier worden verkregen.

Half 10, supervroeg, maar met een krat Grolsch/Hertog Jan, een fles kwaliteitsvodka (aldus de duitser) en een fles kwaliteitsJägermeister bezetten de heren de zes overgebleven stoelen bij de deuren van coupe 4260. Je zou denken dat er om half 10 niet zo veel gereisd zou worden en dat dacht de NS blijkbaar ook, niet realiserende dat er in Utrecht een ouderenbeurs gehouden zou worden. Zo werd de gemiddelde leeftijd in de trein dan ook drastisch opgeschroefd en het leek er wel op dat vrijwel niemand van die ouderen ooit in een trein gezeten heeft.

Zo bleken veel ouderen nog nooit een deur te hebben geopend. de schuifdeur naar de eerste klasse werd redelijk vanhopig aangestaard en zelfs daarmee ging deze niet open. Ook het wild gebaren naar de bewegingscensor die er niet was hielp niet. Zelfs onze suggesties ‘u moet die knop drukken’ resulteerden in zoektochten naar de knop. De  blauwe knop voor de buitendeur, , evenals “ die knop daarnaast,” behoorde tot de categorie “nee, niet die knop”. Na heel wat gestuntel kreeg men het dan toch voor mekaar. Toch bleek de bewuste knop voor de schuifdeur voor een aantal ouderen de juiste variant voor de buitendeur of kwam er veelvuldig de vraag “welke knop toch voor de buitendeur gebruikt moest worden”.

Deze hilariteit werd afgewisseld door stoer-doenerij vanuit ons eigen team. Slechts enkele seconden na de grootse woorden van één der teamleden “ik sta altijd op als er oude mensen willen zitten” kwam er een oude vrouw binnenlopen. Wanhopig zoekende naar een plek werd deze na sociale druk van de overige teamleden uiterst vriendelijk aangeboden. Een halte verder, we waren inmiddels bij Deventer begon het gesprek over de Blackberrysletjes. Uitvoerig werd de typische Blackberrydame omschreven en (wederom) binnen enkele seconde stond een jonge dame met een blackberry in de hand. ‘Hé, een blackberry,’gevolgd door wat gelach deed haar vreemd opkijken.

Dan de teamactiviteit. Curling. Het lijkt achteraf simpeler dan gedacht. De onwenningheid kwa beweging over het ijs (met een uitermate gladde schoen en een minder uitermate stroeve schoen) was snel overwonnen. Echter bleek toch al snel dat de steen met grote regelmaat zowel te hard als te zacht over het ijs ging; dat er te veel en ook te weinig werd geveegd. Dat ‘ho ho ho’ bij Duitsers vooral doorgaan met vegen lijkt te betekenen en dat tegenstanders met superveel en vooral dom geluk ook nog regelmatig winnen. Gelukkig hadden we het bier, ander bier, de vodka en de vooral de Jägermeister nog, zodat alle ellende goed weggespoeld kon worden. Uiteindelijk konden we na een lange dag curlen tevreden zijn met een vierde plek. Al dan niet de vierde plek in poule rood.

Redelijk gedesillusioneerd trokken we richting Leiden om daar onze fan te bezoeken. Althans, het zou de bedoeling zijn geweest dat ze ons zou aanmoedigen, maar een kleine kater hield haar thuis. Deze was gelukkig al over toen wij in Leiden aankwamen en zodoende kon er nog goed gefeest worden in de kroeg, die de passende naam De Kroeg had.

Maaike, bedankt voor de gastvrijheid,

Namens Heren 4: Julian, Fidel Castor, Oscar, Anthonie, Lieuwe en Sander